Batalionem znalazł się w Anglii, skąd w sierpniu 1947 powrócił do Polski i osiadł w Mielcu.

W Polsce był wielokrotnie przesłuchiwany, określony przez komunistyczne władze jako „przesiąknięty sanacyjną propagandą”, „bezpartyjny” czy jako „wróg Polski Ludowej”. Po roku pobytu znalazł zatrudnienie na stanowisku starszego księgowego w tartaku i cegielni w Tuszymi koło Mielca, a następnie głównego księgowego w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej, Zakładach Młynarskich, Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym oraz biegłego księgowego w Przedsiębiorstwie Kopalnictwa Naftowego. Podjął też działalność społeczną, wygłaszając prelekcje o swojej wojennej epopei uczniom szkół podstawowych i średnich. Przez dwie kadencje był radnym – jako bezpartyjny – Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu.

Jego grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Mielcu.