Latarnię, wzniesioną na przybrzeżnej skale, oddano do użytku 1 sierpnia 1860 r. Była to kwadratowa, murowana wieża o boku 2,40 m i wysokości 8,90 m, w której umieszczono spiralne schody o średnicy 1,40 m, prowadzące na platformę latarni. Platforma była otoczona balustradą z galwanizowanego żelaza, a dach wykonano z blachy cynkowej. Na platformie znajdowała się laterna w formie prostego cylindra. Latarnia została wyposażona w stałe światło czerwone z naftowym palnikiem, widoczne z odległości 8 mil.
Do wieży przylegał budynek główny o długości 7,30 m i szerokości 6,40 m, mieszczący sypialnię, pokój dzienny, magazyn nafty, przedsionek prowadzący do wieży oraz biuro. Do tego budynku dobudowano w 1886 r. przybudówkę podzieloną na dwa pomieszczenia o tych samych wymiarach, służące za kuchnię i spiżarnię, dostępne z pokoju dziennego. W późniejszych latach obiekt jeszcze nieco rozbudowano. W 1879 r. zakupiono i przyłączono do latarni działkę o powierzchni 2,5 ha tak, aby dozorcy mogli mieć własną studnię i zaopatrzenie w świeżą wodę.