Reżim faszystowski i II wojna światowa Kiedy wojna się skończyła, USI osiągnął szczyt liczebny. W tym czasie dołączył do Międzynarodowego Stowarzyszenia Pracowników (IWA-AIT) stając się znanym jako USI-AIT. Związek był jednym z głównych przeciwników Benito Mussoliniego i faszystowskiego reżimu. Jego członkowie toczyli uliczne walki z czarnymi koszulami, czego kulminacją były zamieszki w Parmie w sierpniu 1922, kiedy USI-AIT zmierzyło się z Italo Balbo i jego Arditi.
USI-AIT został zakazany przez Mussoliniego w 1926, ale wznowił swoją działalność w ukryciu i na wygnaniu. Jego członkowie walczyli przeciwko siłom Francisco Franco podczas hiszpańskiej wojnie domowej, u boku Krajowej Konfederacji Pracy (CNT) i Iberyjskiej Federacji Anarchistycznej (FAI), i brali udział w hiszpańskiej rewolucji. Po II wojnie światowej i proklamowaniu Republiki Włoskiej byli członkowie związku postąpili zgodnie z wytycznymi Włoskiej Federacji Anarchistycznej, która wzywała do stworzenia jednolitego ruchu, i przystąpili do Włoskiej Powszechnej Konfederacji Pracy (CGIL).