W wyniku polityki Brandta we wrześniu 1971 podpisano porozumienie czterech mocarstw w sprawie Berlina. Umowa, której stronami były Francja, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i ZSRR, miała zapobiec przyszłym konfliktom między Berlinem Zachodnim a władzami Niemieckiej Republiki Demokratycznej. W tym samym roku Brandt otrzymał pokojową Nagrodę Nobla. W następnym roku niemiecki kanclerz podpisał Układ NRD–RFN, który normalizował stosunki między Niemcami Zachodnimi i Wschodnimi. W grudniu 1973 podpisany został z kolei układ CSRS-RFN.
W 1974 r. Brandt złożył dymisję, a kanclerzem Niemiec Zachodnich został socjaldemokrata Helmut Schmidt, który kontynuował politykę swego poprzednika.
Polityka ta przyczyniła się m.in. do późniejszego sukcesu Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz poprawy stosunków między RFN a NRD.
W ramach Ostpolitik z czasów Willy’ego Brandta ofercie dialogu z blokiem komunistycznym (Związkiem Radzieckim) towarzyszyły wysokie wydatki na zbrojenia i duża armia. Skuteczne odstraszanie było kluczowym warunkiem tzw. pierwszej Ostpolitik.