Do Sejmu weszło ponadto 9 przedstawicieli rewolucyjnej lewicy: Białoruski Klub Robotniczo-Chłopski „Zmachanie” - liczył 5 posłów, Ukraiński Klub „Sel-Rob-Lewica” - 3 posłów, Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc” - 1 posła.
Wydział Sejmowy KC KPP dostarczał posłom komunistycznym - za pośrednictwem sekretariatu Komunistycznej Frakcji Poselskiej - materiałów do wystąpień.
W Sejmie I kadencji w latach 1922–1927 posłowie komunistyczni wygłosili 292 przemówienia i zgłosili 901 interpelacji, w Sejmie II kadencji w latach 1928–1930 – 89 przemówień na 86 posiedzeniach i zaledwie 32 interpelacje, w Sejmie III kadencji w latach 1930–1935 - 66 przemówień na 148 posiedzeniach i 2 interpelacje.
16 grudnia 1930 roku przyjęto nowy regulamin sejmowy. Rozszerzał on uprawnienia marszałka Sejmu, a przede wszystkim - przez zwiększenie ilości wymaganych podpisów - całkowicie pozbawiał Komunistyczną Frakcję Poselską możliwości składania wniosków i interpelacji poselskich, które w poprzednich kadencjach stanowiły jedną z istotnych form jej działalności.
Inni posłowie komunistyczni to: Paweł Rosiak, Wacław Rożek, Władysław Baczyński, Henryk Bitner, Jakub Gawron, Konstanty Sypuła, Chil Mordechaj Rozenberg, Janina Ignasiak-Minkowska, Marian Chęciński, Ignacy Kalaga, Władysław Danecki.