Wciąż zmieniał miejsce pobytu, aby spożywać na miejscu "plony swych włości" i korzystać z gościnności swych poddanych oraz aby w coraz innym miejscu "poświadczać konkretnie, przez swą obecność królewską władzę". Podobne znaczenie ma określenie reges lub duces peregrinantes, czyli władca permanentnie podróżujący. Model takiego sprawowania władzy dotyczył wczesnego średniowiecza w całej Europie, m.in. państwa Ottonów. Praktycznie więc ówcześni królowie bez porównania częściej był władcami "nieobecnym" niż "obecnym".
Panująca w średniowieczu zasada "objazdowego królestwa" narzucała szereg zasad sprawowania władzy, zmuszając do określonej organizacji całego zarządzania podległymi terenami, znacznie utrudnionego z powodu częstego braku stale działającego, stabilnego jednego ośrodka. Wraz z królem stale wędrowały najważniejsze osoby związane z władcą, przede wszystkim kancelaria. System podróży królewskich ograniczał znaczenie ośrodków, które można by nazwać stolicami. Podróżowanie władcy było z drugiej strony jedyną możliwością zapewniającą wówczas dobry kontakt panującego z "terenem".