wymagały stałych podróży, połączonych z niejednokrotnymi stacjami w prymitywnych warunkach polowych. Taki obraz z początku XII w. zanotował Gall. Zauważono pewne regularności w trakcie podróży jakie odbywali władcy już w XIII w. - przybywali oni w tych samych miejscowościach w określonych dniach. Wyraźnie widoczne jest taka regularność w późniejszym okresie, np. za panowania Kazimierza Wielkiego, który np. w Wielkopolsce najczęściej przebywał w miesiącach zimowych.
Sytuacja zmieniła się w XIII w., kiedy teren Polski podzielony był na dzielnice. Znacznie zmniejszy się obszar, na którym odbywały się podróże książąt dzielnicowych - władca mógł w ciągu jednego lub dwu dni przenieść się w dowolne inne miejsce na terenie swego księstwa, wymagające jego tam obecności: na spotkanie z gośćmi, zjazd, posiedzenie, czy dla obrony nagle zagrożonego odcinka granicy. Miejsce pobytu władców częściowo można określić na podstawie wystawianych coraz liczniej dokumentów, które zawierają miejsce i datę ich powstania. Dokumenty te są wystawiane w głównych miastach i grodach poszczególnych dzielnic jak i w wiejskich posiadłościach książąt. Na tej podstawie trudno jest jednak określić długość takich pobytów w jednym miejscu.