Izomeria wiązaniowa – rodzaj izomerii strukturalnej występujący w związkach kompleksowych, w których ligand może łączyć się z atomem centralnym na więcej niż jeden sposób (tzw. ligand ambidentny). Zjawisko to zachodzi, gdy ligandy mają wolne pary elektronowe na swoich atomach. Izomeria wiązaniowa po raz pierwszy została opisana przez Sophusa Madsa Jørgensena w 1894 roku. mały|Przykład izomerii wiązaniowej grupy nitrowej w związku kompleksowym kobaltu. Struktury zostały potwierdzone za pomocą monokrystalograficznej dyfrakcji rentgenowskiej thumb|Przykład izomerii wiązaniowej grupy nitrowej w kompleksie
Przykłady ligandów ambidentnych Ligand nitrozylowy
Ligand nitrozylowy może łączyć się z centrum metalicznym na trzy sposoby: bezramki|337x337px
Ligand nitrowy
Ligand nitrowy ma dziewięć możliwych połączeń z metalem centralnym lub dwoma atomami metalu centralnego: bezramki|359x359px
Cząsteczka dwutlenku siarki
Cząsteczka dwutlenku siarki ma możliwość tworzenia ośmiu różnych połączeń z metalem centralnym: bezramki|358x358px
Reakcje izomerii wiązaniowej Związki kompleksowe zawierające ligandy ambidentne mogą przechodzić w swoje izomery wiązaniowe za pomocą reakcji w roztworach, jak i w ciele stałym.