Po powrocie do Konstancy założył drukarnię i zaczął wydawać w języku tureckim tygodnik Işik.
Podczas I wojny światowej był kapitanem w wojsku rumuńskim i stacjonował w Medgidii, a następnie kontrolował Turków internowanych na terenie Mołdawii.
Po zakończeniu wojny został mianowany delegatem na konferencji pokojowej w Paryżu, negocjował z premierem Serbii, Nikolą Pašiciem; nie osiągnięto jednak porozumienia w kwestii Albanii. Wrócił do Konstancy, gdzie wstąpił do Partii Ludowej. Z jego inicjatywy powstała w tym mieście medresa, w której kształcono tureckich nauczycieli szkół oraz duchownych; dzięki temu wzrosła liczba tureckich szkół.
W latach 1936–1940 pracował jako lekarz w Medgidii; ze względu na podeszły wiek i zły stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Zmarł w Konstancy dnia 5 sierpnia 1945 r. i zgodnie z jego życzeniem został pochowany z flagą Albanii.
Pisma naukowe Aile Tabibi Kudus hastahgi, daükelb Tagaddi ve devami hayat
Książki Atatürkü niçin severim (1937) Itihad ve Teraki Cemiyetinim te sekkübü (1939)
Życie prywatne Jego brat Nuri Sojliu był jednym z sygnatariuszy Albańskiej Deklaracji Niepodległości.
Przypisy
Bibliografia