Związek Uchodźców Politycznych z Grecji w Polsce im. Nikosa Belojanisa – organizacja skupiająca Greków mieszkających w Polsce. Związek działał w latach 1953–1984. Przekształcony w Towarzystwo Greków w Polsce.
Historia mały|Pomnik Nikosa Belojanisa w Krościenku ufundowany przez greckich uchodźców Podczas i po wojnie domowej w Grecji w latach 1946–1949 do Polski przyjechało około 14 tysięcy uchodźców. Pierwsze przyjechały dzieci i zamieszkały w domach dziecka na terenie Lądka Zdroju, Barda, Dusznik, Płakowic, Solic. Po zakończeniu wojny większość Greków osiedlono w Zgorzelcu. Tam też w czerwcu 1950 roku odbyła się I Konferencja Uchodźców z Grecji, na której powołano Gminę Demokratycznych Uchodźców Politycznych w Grecji. Na jej czele stanęła licząca 25 członków Rada Gminy. W 1952 roku radę przeniesiono do Wrocławia. Z inicjatywy pisma „Dimokratis” podczas II konferencji, która odbyła się w 1953 roku, gmina zmieniła nazwę na Związek Uchodźców Politycznych z Grecji w Polsce im. Nikosa Belojanisa. Oddziały związku powstały tam, gdzie były większe skupiska uchodźców: w Zgorzelcu, Nowej Hucie, Policach, Szczecinie, Świdnicy czy Poznaniu. Powstało 40 oddziałów terenowych, w tym 30 na Dolnym Śląsku. Nadzór nad związkiem sprawowało Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.