Polowania na grindwale było dość powszechne na terenie północnego Atlantyku, a na Wyspy Owcze najprawdopodobniej dotarło wraz z pierwszymi osadnikami – wikingami, którzy przybyli na Wyspy Owcze około 800 roku n.e.
Historyczna praktyka organizowania grindadráp obejmowała nie tylko zabijanie grindwali, ale także szereg innych elementów. W tym system szybkiego przekazywania do sąsiednich osad informacji o zbliżającej się ławicy grindwali, koordynację działań uczestników i łodzi biorących udział w polowaniu, zaganianie zwierząt na wybrzeże, ubój, a także podział mięsa i tłuszczu między uczestników i ich rodziny, transport oraz sposoby konserwacji i przetwarzania mięsa (np. na mączkę), przyrządzanie potraw i świętowanie po udanym połowie. Współpraca przy organizowaniu i realizacji grindadráp wymagała współdziałania na większą skalę niż społeczność lokalna.
Statystyki i dokumentacja połowów sięgają 1584 roku. Za okres 1642–1708 brak danych, a statystyki po 1708 kompletne i wiarygodne. Mimo wahań w wielkości połowu między poszczególnymi latami według tych danych historycznych średni połów grindwali na Wyspach Owczych od 1709 wynosił około 800–1000 sztuk zwierząt rocznie.