W 1915 r. wszedł w skład zarządu Towarzystwa Pomocy Szkołom Polskim, a w drugiej połowie następnego roku został szefem białostockiego Towarzystwa Przyjaciół POW (Polskiej Organizacji Wojskowej). W czerwcu 1917 r. został wiceprezesem Centralnego Komitetu Narodowego na obwód ziemi białostockiej, za co, mimo pozorów legalności tej organizacji, został aresztowany i osadzony w niemieckim obozie jenieckim Hawelberg i twierdzy w Modlinie. 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” prezydent RP nadał mu Krzyż Niepodległości..
19 lutego 1919 r., po powrocie do Białegostoku, został wiceprezesem Tymczasowego Komitetu Miejskiego, a 7 września, po wyborach, został prezesem białostockiego Komitetu Miejskiego. Mimo że był najpoważniejszym kandydatem na prezydenta miasta, odmówił kandydowania na to stanowisko, motywując to natłokiem spraw obywatelskich.
Do jego istotnych zasług należało pozyskanie dla Białegostoku amerykańskiej pomocy żywnościowej i pożyczek państwowych. Po wyborach 11 grudnia 1927 r. ponownie wszedł w skład rady miejskiej. Jesienią 1930 r. bezskutecznie kandydował do Senatu (lista BBWR). Po rozwiązaniu rady miejskiej 1 sierpnia 1932 r.