Jowin, Jowinus (łac. Iovinus) – rzymski uzurpator, senator z Galii proklamowany cesarzem w 411 roku w Moguncji.

Objął władzę po rozprawieniu się przez wodza Flawiusza Konstancjusza z innym uzurpatorem Konstantynem III. Oprócz nielicznych rzymsko-galijskich kręgów wojskowych jego zaplecze stanowili głównie Alanowie, Burgundowie i Wizygoci Ataulfa. W 413 stracił poparcie Gotów, został pojmany i zamordowany w trakcie przekazania go do Rawenny na dwór Honoriusza.

Tło uzurpacji Sytuacja w Galii na początku V wieku była wyjątkowo skomplikowana. W końcu roku 406 przerwana została granica na Renie i szereg plemion barbarzyńskich wdzierało się daleko w głąb Galii i dalej do Hiszpanii. Pojawiali się w różnych miejscach uzurpatorzy. Prawowity cesarz Honoriusz nie podejmował zdecydowanych działań, by usunąć z Galii barbarzyńców i kolejnych uzurpatorów, stale przebywając w bezpiecznej Rawennie. Natomiast miejscowa arystokracja galo-rzymska chętnie udzielała poparcia uzurpatorom, którzy dzięki temu, że byli miejscowi i działali na własnym terenie, stwarzali nadzieje na lepszą ochronę przed najazdami ludów barbarzyńskich.