Wobec przewagi przeciwnika Konstancjusz nie podjął walki z kolejnym uzurpatorem i wycofał się do Italii.

Wykorzystując cesarski autorytet Jowina, Gundahar i jego Burgundowie osiedlili się w 413 na lewym brzegu Renu po rzymskiej stronie rzeki, między jej dopływami Lauter i Nahe. Tam ustanowili swoje królestwo ze stolicą w Borbetomagus, starej zromanizowanej osadzie galijskiej.

Upadek Jowina nastąpił, gdy pod koniec 411 lub w 412 Wizygoci pod wodzą Ataulfa opuścili Italię i udali się do Galii (za radą Pryskusa Attalusa), rzekomo aby przyłączyć się do niego, prowadząc ze sobą byłego cesarza Pryskusa Attalusa i Gallę Placydię, przyrodnią siostrę Honoriusza. Po przybyciu Ataulf jednak zaatakował i zabił Sarusa, również przybyłego dla wspierania Jowina. Uzurpator odebrał to jako zniewagę, świadomie nie porozumiewając się z Ataulfem w sprawie wyniesienia swego brata Sebastianusa na współrządcę. Urażony tym Ataulf za namową Dardanusa sprzymierzył się z Honoriuszem i zaatakował oddziały Jowinusa.