Żubr nieoficjalnie został nazwany Pubal: Pu to litery zastrzeżone dla rasy nizinno-kaukaskiej żyjącej w Bieszczadach, a bal – od Baligrodu.

Od marca 2006 opiekunowie zaczęli odzwyczajać zwierzę od jedzenia z ręki i spoufalania się z ludźmi, a w kwietniu 2006 Pubal został wypuszczony w dolinie Sanu, gdzie widziano go w stadzie żubrów. Postanowiono, że zostanie dołączony do stada bytującego w okolicach Lutowisk, innego niż to, z którego pochodził. Wpłynęłoby to korzystnie na tutejszą populację żubra. Ze względu na młody wiek i przyszły rozwój zwierzęcia nie założono mu na szyję obroży telemetrycznej.

Pubal zaczął szukać ludzkiego towarzystwa – trafił do jednej z bieszczadzkich wiosek, gdzie m.in. wystraszył turystów. Z tego powodu trafił do zagrody w Woli Michowej, gdzie przebywał razem ze starszym żubrem o imieniu Bolo. Uciekał jednak z zagrody, szukając bliskości ludzi. W lutym 2007 ważącego ok. 250 kg żubra przetransportowano do lasu pod Kołonicami w nadleśnictwie Baligród. W specjalnie przygotowanym ogrodzeniu miał znowu przyzwyczajać się do życia z dala od ludzi. 1 marca młodego żubra wywabiła z lasu 30-osobowa grupa turystów prowadzona przez przewodnika. Dzień później, po otrzymaniu zezwolenia ministra środowiska, Pubal został wywieziony z Bieszczadów do gospodarstwa rolnego w Karolewie w gminie Borek Wielkopolski.