Księgi Nefiego tak z trzydziestym siódmym wersetem dwudziestego trzeciego rozdziału Ewangelii Mateusza, jak i dwoma fragmentami Nauk i Przymierzy, mianowicie wersetem pierwszym i drugim rozdziału dwudziestego dziewiątego oraz wersetem sześćdziesiątym piątym rozdziału dziesiątego.
Metafora kokoszy komentowana była także przez członków władz naczelnych Kościoła. Starszy Marvin J. Ashton, członek Kworum Dwunastu Apostołów powiązał ją z koniecznością podejmowania wysiłków misjonarskich przez aktywnych i praktykujących świętych w dniach ostatnich. Praca taka powinna uwzględniać szczególnie ludzi zagubionych i zbaczających ze ścieżki przymierzy, w duchu wspierania Chrystusa i jego przepełnionych miłością pragnień.
Inne użycia symboliczne Izajasz powtórzył przechwałki króla asyryjskiego, który twierdził, że zagarnął bogactwa podbitych przez siebie ludzi podobnie do jajek zabieranych z porzuconego gniazda. Tekst ten miał zostać przechowany na mosiężnych płytach i trafić później do czternastego wersetu dwudziestego rozdziału 2. Księgi Nefiego. W tej samej partii materiału Izajasz wspomina o sowach, opisując opustoszałe, niezamieszkane przez człowieka miejsca. Dwudziesty siódmy werset jedenastego rozdziału 1.