Naukę w szkole zaczynały 8-letnie dziewczynki. Przeciętnie do szkoły uczęszczało 40–50 uczennic. W 1887 roku było ich 37. Uczennicami były córki ubogich rzemieślników z Kańczugi. Potem dołączyły do nich dziewczęta z sąsiedniej wioski Siedleczki, które w zimie musiały zamieszkać w internacie. W szkole funkcjonowały 3 klasy. W pierwszej elementarnej uczennice przez 4 godziny dziennie poznawały podstawy wykonywania koronek, w drugiej nauka trwała 8 godzin dziennie, natomiast w trzeciej uczennice 3 godziny poświęcały na naukę. W pozostałym czasie nadzorowały naukę w pierwszej i drugiej klasie.
Koronkami z Kańczugi ozdabiano ubrania, bieliznę, wykańczano nimi serwety, używano do produkcji wachlarzy, parasolek, firan, pościeli i szat liturgicznych. Opiekunka szkoły Helena Sanguszkówna podarowała wachlarz ozdobiony koronką wykonaną przez uczennice szkoły arcyksiężniczce Marii Walerii Habsburg. Koronki wytwarzane przez uczennice od początku istnienia szkoły sprzedawano. W 1883 dochody wyniosły 319 złr, w 1884 599 złr, w 1885 836 złr dochodząc w 1886 do 1005 złr. W 1887 roku dochody ze sprzedaży koronek wynosiły 1220 złotych i przewyższały dotację przekazaną szkole przez Wydział Powiatowy.