W sierpniu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 10 w Gródku Jagiellońskim na stanowisko instruktora. Od sierpnia 1931 służył w batalionie morskim w Wejherowie. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. We wrześniu 1933 został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 113. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisku II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, objął dowództwo baonu karabinów maszynowych i broni towarzyszących nr 1. Na jego czele, podczas kampanii wrześniowej walczył w bitwie pod Mławą. W czasie obrony Warszawy dowodził kombinowanym batalionem, który obsadził pierwszy rzut obrony pozycji „Utrata”. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. 6 listopada 1939 trafił do Oflagu X A Itzehoe (nr jeńca 75041). 31 marca 1940 został przeniesiony do Oflagu X B Nienburg, a 17 września 1942 do Oflagu VI B Dössel. Wiosną 1946 został zarejestrowany w Polskim Punkcie Repatriacyjnym w Lubece.