W 1948 roku wstąpił do Automobilklubu Polski. W 1951 roku podjął pracę w Polskim Związku Motorowym jako członek komisji sportowej. Rok później uzyskał licencję sportową, a w 1954 roku otrzymał uprawnienia rzeczoznawcy w zakresie „techniki pojazdów samochodowych, ruchu drogowego, kalkulacji warsztatowej i analizy rachunków oraz gospodarki samochodowej”. W czerwcu 1956 roku został mianowany społecznym prezesem związku. W latach 1956–1983 był członkiem Międzynarodowej Komisji Sportowej CSI, a w latach 1967–1976 pełnił urząd członka Międzynarodowej Komisji Technicznej FIA oraz Międzynarodowej Komisji Ruchu Drogowego. W 1967 roku został członkiem Międzynarodowej Komisji Ruchu Drogowego FIA.
W 1968 roku został urzędującym prezesem Polskiego Związku Motorowego. Za jego kadencji umocniono działalność usługową związku (stacje kontroli pojazdów, ośrodki nauki jazdy, rzeczoznawstwo), wybudowano pierwszy stały tor wyścigowy (Kielce), wcielono Rajd Polski do rajdowych mistrzostw świata (1973) i nadano mu najwyższy współczynnik trudności mistrzostw Europy (1989).