Inni postrzegali to jako sposób na utworzenie „wielkiej koalicji nowych partii masowych” w celu „obalenia systemów liberalnych” za pośrednictwem parlamentu lub społeczeństwa obywatelskiego.
CGT i PSI odmówiło oficjalnego uznania milicji antyfaszystowskiej, natomiast PCI nakazała swoim członkom opuścić organizację z powodu obecności w jej szeregach niekomunistów.
Działaniom Bordiga sprzeciwił się marksistowski filozof Antonio Gramsci oraz wielu działaczy komunistycznych, którzy popierali Śmiałków Ludu. W październiku 1921 Komintern skrytykował „sekciarską politykę” PCI, która objawiała się m.in. środkami dyscyplinarnymi wobec członków popierającym Śmiałków Ludu. Jednak po podporządkowaniu się Gramsci i „L'Ordine Nuovo” PCI, anarchistyczna gazeta „Umanità Nova” pozostała jedynym rzecznikiem ruchu robotniczego, który wspierał organizację antyfaszystów.
6 lipca 1921 w Rzymie Śmiałkowie w liczbie 3 batalionów po 1000 członków każdy, niosąc proporce i pod dowództwem byłego porucznika Argo Secondariego, wzięli udział w liczącej ok. 50 tys. ludzi demonstracji antyfaszystowskiej. Organizacja antyfaszystowska brała udział m.in. w obronie Viterbo 10-12 lipca 1921 przed wkroczeniem do miasta czarnych koszul czy starciach 21 lipca w Sarzana, kiedy śmierć poniosło ok.