Brama Wrocławska w Oleśnicy (dawniej zwana również Bramą Trzebnicką) – jedyna zachowana spośród istniejących dawniej czterech średniowiecznych bram miejskich, które funkcjonowały w ramach murów obronnych Oleśnicy.
Historia Mrozowicz i Wiszewski podają, że w najprawdopodobniej w latach 30. XIV wieku, za panowania Konrada I, doszło do przebudowy rezydencji książęcej, która przyjęła postać gotyckiego zamku. Przypuszcza się, iż w tym samym czasie doszło do przekształcenia obwałowań miejskich w mury obronne z cegły. Wzmianki z 1380 roku potwierdzają istnienie murowanych fortyfikacji. Mury miały mieć wówczas wysokość 7–8 m z blankami. Ze względu na to, że przez bramę wiódł trakt w kierunku Trzebnicy, to bramę nazywano wówczas trzebnicką.
W XVI wieku za panowania Karola I Podiebradowicza brama została rozbudowana. W 1614 roku Karol II Podiebradowicz nakazał odnowienie bramy. Pod koniec wojny trzydziestoletniej szwedzki generał Arvid Wittenberg nakazał zasypanie fosy miejskiej i rozbiórkę części murów. Uszkodzeniu uległo przedbramie. Po zakończeniu wojny Sylwiusz Nimrod nakazał w 1652 roku odnowić wieżę.
15 marca 1813 roku, przez specjalnie wzniesiony obok Bramy Wrocławskiej łuk triumfalny, do miasta wjechali car Aleksander I i król Fryderyk Wilhelm III.