Ich powożeniem zajmował się jeden żołnierz.
Według wykazu Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych (OKH) straty w niemieckich armiach polowych (w tym w dywizjach polowych Luftwaffe) za okres od 22 czerwca 1941 do 31 grudnia 1944 wyniosły około 30 tysięcy koni miesięcznie, ponad 90% z nich na froncie wschodnim, gdzie doszło do jednego z największych ubojów koni w dziejach ludzkości podczas radzieckiej operacji krymskiej. W momencie gdy Armia Czerwona zbliżała się do Krymu dowództwo niemieckiej 17 Armii nakazało zlikwidować 30 tysięcy koni, by te nie wpadły w ręce Sowietów. W pierwszym tygodniu maja 1944 do zatoki Siewiernaja przybyła kompania weterynaryjna 17 Armii. Każdy żołnierz miał własnoręcznie zastrzelić swojego konia, ale niewielu się na to zdecydowało, dlatego masakry dokonano w ten sposób że jeden żołnierz trzymał zwierzę za munsztuk a drugi przykładał karabin do ucha i pociągał za spust, po czym spychano martwego konia ze stromego wybrzeża i zrzucano 100 metrów w dół do zatoki. Gdy zaczynało brakować już czasu, Niemcy za pomocą karabinów maszynowych spędzili zwierzęta na skraj przepaści i strzelali dotąd, aż na górze nie pozostał ani jeden koń.