Jan XV (, ur. w Rzymie, zm. w marcu 996 tamże) – papież w okresie od sierpnia 985 do marca 996.
Życiorys Urodził się w Rzymie, był synem kapłana Leona; przed wyborem na papieża był kardynałem prezbiterem od św. Witalisa. Został papieżem po śmierci antypapieża Bonifacego VII, w wyniku nominacji Jana Krescencjusza, głowy arystokratycznego rodu.
1 marca 991 roku podjął się mediacji i doprowadził do pokojowego rozstrzygnięcia konfliktu pomiędzy Etelredem II, a Ryszardem I. W 992 roku Mieszko I oddał państwo polskie pod opiekę Państwa Kościelnego, w celu zapewnienia mu lepszej obrony przed Niemcami i Czechami. Na synodzie laterańskim, Jan kanonizował Ulryka z Augsburga – był to pierwszy przypadek w historii, gdy papież dokonał kanonizacji. W czerwcu 991 odbył synod w Verzy, na którym papież interweniował w sprawie odwołania biskupa Reims Arnulfa i powołania na jego miejsce Gerberta z Aurillac (późniejszego papieża Sylwestra II). Mimo sprzeciwu biskupów francuskich i króla Hugona Kapeta, Jan odwołał Gerberta w 995 roku. Po śmierci regentki Teofany w 991 i Jana Krescencjusza w 998 roku, władzę nad papiestwem przejął tyraniczny Krescencjusz II Nomentanus. Stłamszony i znienawidzony Jan musiał uciekać do Sutri i prosić małoletniego cesarza Ottona III o pomoc.