Zawarł także pokój z Rawenną, gdzie od dawna popierany był antypapież Grzegorz VIII.
Popierał kanoników regularnych, gdyż uważał, że są oni równie dobrze przygotowani do służby liturgicznej, jak do pracy duszpasterskiej. Takie zadania postawił przed zakonem premonstratensów, Norbertanów założonych w 1120 r. przez Norberta z Xanten, który łączył kontemplacyjne życie zakonne z aktywnością kaznodziejską i duszpasterską. Na synodzie w Troyes w styczniu 1129 r. poprzez swojego legata Mateusza z AlbanoHüls, s. 97-98. zaaprobował regułę zakonu templariuszy. Z drugiej strony był skonfliktowany z tradycyjnymi ośrodkami monastycznymi, m.in. w 1126 ekskomunikował i złożył z urzędu opata Oderisio di Sangro z Monte Cassino.
Honoriusz II ciężko zachorował w styczniu 1130 r. Kardynał Aymeric de la Chatre, kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego przewidując, że po śmierci papieża Honoriusza II dojdzie do walk o tron papieski, umieścił go w ufortyfikowanym klasztorze św. Grzegorza na wzgórzu celiańskim w Rzymie. Honoriusz zmarł 13 lutego 1130 roku, w nocy;