thumb|Władysław Tęcza Władysław Tęcza, ps. „Kondycki” (ur. 4 marca 1898 w Tarnopolu, zm. 13 września 1915 pod Hulewiczami) – podporucznik Legionów Polskich (najmłodszy oficer tej formacji), działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 marca 1898 w Tarnopolu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wawrzyńca i Marii z Dąbrowskich, tu także podano nazwisko panieńskie matki „Kondycka”. Przed wybuchem I wojny światowej ukończył czwartą klasę w c. k. Gimnazjum im. Franciszka Józefa w Drohobyczu. Był członkiem Polowych Drużyn Sokoła.
W sierpniu 1914 jako uczeń piątej klasy gimnazjum wyruszył do Legionów Polskich z drużyną drohobycką. Został wcielony do IV batalionu 2 pułku piechoty. Od 20 września 1914 dowodził plutonem, a dziewięć dni później został mianowany chorążym. Walczył w kampanii karpackiej. Na przełomie listopada i grudnia 1914 awansował na podporucznika. Wyróżnił się w nocy z 5 na 6 lutego 1915 pod Zieloną, gdzie w czasie wypadu wziął do niewoli rosyjską kompanię. 16 lutego 1915 pod Sołotwiną został ranny, lecz pozostał w szeregach. W tym samym miesiącu powierzono mu komendę nad 13. kompanią 2 pp. 24 kwietnia 1915 został odkomenderowany z IV baonem do Piotrkowa, w okolicach którego formował się 4 pułk piechoty.