Stefan Wrocławski (ur. 12 czerwca 1899 w Jabłonnie k. Warszawy, zm. 22 lipca 1972 r. w Radomiu) – polski kompozytor, organista, dyrygent i pedagog muzyczny. Był wiceprezesem Stowarzyszenia Organistów-Chórmistrzów Diecezji Sandomierskiej, członkiem Diecezjalnej Komisji Egzaminacyjnej, wykładowcą w Radomskim Oddziale Warszawskiej Wyższej Szkoły Muzycznej im. F. Chopina, a od 1948 w Instytucie Muzycznym w Radomiu. 1 marca 1943 roku został mianowany przez bp. Jana Kantego Lorka członkiem Diecezjalnej Komisji ds. Organistowskich.
Wykształcenie i pierwsze lata pracy Stefan Wrocławski w latach 1917/1918 ukończył kurs w klasie organowej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, a w roku 1921 uzyskał dyplom kapelmistrzowski w Warszawskim Konserwatorium Muzycznym. Rozpoczął pracę jako organista w Iwaniskach. Powołany w 1922 r. na rok do służby wojskowej odbył ją w stołecznej Garnizonowej Orkiestrze Wojskowej, grając na tubie. Po odbyciu służby wojskowej kontynuował pracę w Iwaniskach koło Opatowa (1923-1926) i w tym czasie decyzją Diecezjalnej Komisji Egzaminacyjnej uzyskał stopień organisty diecezjalnego I klasy.