205–207.. Twórca wielu organizacji charytatywnych i opiekuńczych, m.in. stowarzyszenia sierot (1839), stowarzyszenia dla promocji rzemiosła wśród Żydów (1840), zakładu opieki nad dziećmi (1843), stowarzyszenia wspierającego handel żydowski (1846), Instytutu dla głuchoniemych (1852), stowarzyszenia pomocy żydowskim studentom (1861). Wraz z 24 innymi austriackimi rabinami doprowadził w 1846 do zniesienie dyskryminującej przysięgi żydowskiej (Iuramentum Iudaeorum) w sądach austriackich.
Był jednym z czołowych myślicieli judaizmu w pierwszej połowie XIX wieku. Początkowo znajdował się pod wpływami liberalnych myślicieli żydowskich i sympatyzował z postulatami reformy judaizmu. M.in. jako czołowy katecheta w Kopenhadze początkowo całkowicie zrezygnował z języka hebrajskiego, a także wykorzystywał muzykę kompozytorów chrześcijańskich. W późniejszym okresie zrezygnował z radykalnej reformy judaizmu i stał się bardziej umiarkowany, m.in. uznał język hebrajski za niezbędny dla nauki religiiFranz Menges, Mannheimer, Isaak Noah in Neue Deutsche Biographie 16 (1990), s. 70–71, NDB – wersja elektroniczna [24.04.2022].. Zreformował zasady kultu zwane odtąd jako tzw. ryt wiedeński albo ryt Mannheima, które zyskały szeroką aprobatę wśród austriackich Żydów.