W 1910 roku elewacja budynku została obłożona częściowo cegłą licówką; w 1912 roku powiększono otwory okienne od strony ulicy Nożowniczej, w 1927 roku zlikwidowano sklepienie krzyżowe w północnej izbie na parterze i umieszczono tam skarbiec oraz przebito nowe wejście do piwnicy.
Po 1945 roku Poważniejsze prace remontowo-konserwatorskie miały miejsce: według Janiny Eysymontt w latach 1968–1975, wg Antkowiaka w latach 1967–1973, wg Małachowicza w latach 1971–1974. Prace prowadziły Pracownie Konserwacji Zabytków pod okiem architekta Jerzego Burka. Dzięki tym pracom obniżono o jedną kondygnację skrzydło zachodnie, odtworzono drewniany ganek we wschodnim skrzydle i częściowo arkady w zachodnim skrzydle, w pomieszczeniu na I piętrze w skrzydle północnym, odtworzono późnośredniowieczne inskrypcje, a w skrzydle zachodnim polichromowany strop renesansowy. Zmieniono wówczas również układ komunikacyjny, likwidując m.in. wejście od strony północnej. Obecnie komunikację zapewniają trzy klatki schodowe oraz zewnętrzne galerie w skrzydle wschodnim na drugiej i trzeciej kondygnacji.