Lew Judy ( – biblijny przydomek o charakterze mesjańskim.

Stary Testament thumb|175px|Jakub i Juda na witrażu w strasburskej katedrze

Pierwsza wzmianka w Biblii i jedyna w Starym Testamencie, w której pojawia się to sformułowanie pochodzi z Księgi Rodzaju. Tuż przed swoją śmiercią, Izrael zgromadził swoich dwunastu synów i błogosławił każdego z osobna wypowiadając proroctwa dotyczące przyszłości swoich potomków. Błogosławieństwo dla Judy brzmiało:

Po wyjściu z Egiptu Żydzi podzielili Kanaan pomiędzy pokolenia Izraela. Pokoleniu Judy przypadła część południowa – z głównym miastem – Jerozolimą. Z pokolenia Judy pochodzili królowie: Dawid i Salomon. Ok. 931 p.n.e., po śmierci Salomona kraj podzielił się na dwie części: Izrael – ze stolicą w Sychem, oraz Judę – ze stolicą w Jerozolimie.

Następujące później wypadki historyczne, wojny i przesiedlenia doprowadziły do tego, że w pokoleniu Judy Żydzi dopatrywali się ratunku dla jedności kraju. Zapowiedzi profetyczne, które kształtowały się wraz z czasem, stworzyły ścisłą zależność między Pomazańcem a pokoleniem Judy.