Była zainteresowany rytuałami i zwyczajami ofiarnymi (w tym zakresie ogłosił liczne publikacje), a także uzbrojeniem, narzędziami i wyposażeniem jeździeckim.
Od 1970 r. do 1975 r. był tzw. privatdozentem, a od 1975 r. do 1976 r. profesorem nadzwyczajnym w Kilonii. W 1976 r. powołano go na stanowisko profesora zwyczajnego Uniwersytetu Johanna Gutenberga w Moguncji. Pracował tam do roku 1981. Interesował się wówczas zagadnieniami kontynuacji osadniczej pomiędzy okresem rzymskim, a merowińskim w Nadrenii. W tym czasie podjął kontakty z naukowcami polskimi, w tym z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Badał również osadnictwo niemieckie nad Morzem Północnym, przy granicach z Danią. W 1981 r. został profesorem zwyczajnym w Kilonii, a w latach 1989-1992 piastował funkcję rektora tego uniwersytetu.
Kierował znaczącymi projektami badawczymi, m.in. osadnictwa na terenach Langballigau, potem w rejonie Angeln i Schwansen, budowy tam nad Morzem Północnym, czy ośrodka osadniczego w Kosel (Szlezwik). Kierował pracami badawczymi słowiańskiego grodziska w Oldenburgu, prowadzonymi wespół z archeologami ukraińskimi. Sprawiło to, że zainteresował się osadnictwem i kulturą Słowian.