Również Petro Władimirow, profesor Uniwersytetu Kijowskiego, zgadzał się z opinią, że Marusia Czuraj jest postacią historyczną. W artykule zatytułowanym Udział rosyjskich kobiet w rozwoju literatury ludowej i pierwszych rosyjskich pisarzy XVIII wieku (wyd. Kijów, 1892) zauważa on: „Nie wiemy, na ile słusznie przypisuje się jej znane pieśni małorosyjskie Wieją wiatry, gwałtowne wiatry czy Nie chodź, Hryciu, na wieczornicę itp., ale niewątpliwie Marusia Czuraj była improwizatorką niektórych małorosyjskich piosenek”.

Nowsze źródła jednak podważają historyczność tej postaci. Mychajło Wozniak, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, w swojej Historii literatury ukraińskiej (wyd. 1920–1924) zasugerował, że twórczość pieśniarska Marusi Czuraj to wymysł fantazji, w wyniku której przypisywano jej kilka piosenek. Stało się to przypuszczalnie dopiero pod wpływem Aleksandra Szachowskiego, który w opowiadaniu Marusia, małorosyjska Safona z 1839 roku arbitralnie pchnął bohaterkę z czasów Chmielnickiego do pisania tych piosenek.