Do motywów tych nawiązuje również operetka Nie chodź, Hryciu... (Ой не ходи, Грицю…) napisana w 1876 przez charkowskiego dramaturga Wołodymira Aleksandrowa, a także wodewil Michajła Staryckiego z 1890 roku pod tytułem Oj, nie chodź, Hryciu, na wieczornicę (Ой, не ходи, Грицю, та й на вечорниці), na ziemiach polskich wystawiany pod spolszczonym tytułem Oj, nie chodź, Grzesiu, na wieczornicę.

Najbardziej znaną powieścią nawiązującą do historii Marusi Czuraj jest W niedzielę rano ziele zbierała Olhy Kobylanśkiej z 1909 roku (В неділю рано зілля копалa, wyd. pol. 1981). Powstawały również dzieła starające się odtworzyć historię Marusi w oparciu o bardziej wiarygodne źródła, np. dramat Marusia Czuraj – autorka ukraińskich piosenek (Маруся Чурай, українська піснетворка, 1877) Hryhorija Borakowskiego, jednak w nich również pojawiało się wiele fantazji i domysłów autorskich.