Mężczyzna zmarł przedwcześnie, zaledwie w kwietniu 1946.
Calza do 1968 pracowała na wykopaliskach w Ostii, jednocześnie publikując wiele tekstów naukowych i wyników badań. Jedną z jej głośniejszych i niezwykle udanych wczesnych publikacji było sprawozdanie z ostiańskiego sanktuarium Kybele, które zostało odkopane na początku lat 40. Tekst opublikowała w 1949. W 1950, dzięki pracy na wykopaliskach i wielu publikacjach, Calza była bardzo znana jako ekspertka rzymskich portretów i rzeźb, szczególnie tych nagrobnych.
Calzę odwiedziła na wykopaliskach Marguerite Yourcenar, gdy w latach 1951 i 1952 przygotowywała nową ilustrowaną edycję Pamiętników Hadriana. Po spotkaniu kobiety utrzymywały ze sobą kontakt poprzez korespondencję.
Od 1 stycznia 1956 do 3 stycznia 1957 Calza pomagała krajowemu gabinetowi fotograficznemu zorganizować i skategoryzować jego fotograficzną kolekcję rzeźb rzymskich. W latach 1958–1959 była pierwszą kobietą-naukowcem współpracującą z Włoską Antyczną Fototeką Architektury i Topografii.
Posługiwała się wieloma językami: rosyjskim, francuskim, włoskim, angielskim i niemieckim. Była autorką licznych katalogów, przewodników archeologicznych i tekstów.