W 1939 prowadził wykłady w Instytucie Wychowania Fizycznego oraz w Instytucie Pedagogiki Specjalnej.

Uczestniczył w powstaniu warszawskim w oddziale „Bakcyl” (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) – III Obwód „Waligóra” (Wola) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej – Szpital Karola i Marii (do 5 sierpnia 1944) – lekarz naczelny, następnie w Szpitalu Wolskim. Po upadku powstania wyjechał z Warszawy z rannymi, ewakuowany do Włodzimierzowa.

Po wojnie, w 1946 był współorganizatorem Szpitala Karola i Marii przy ul. Działdowskiej. Habilitował się w 1948 we Wrocławiu. W 1949 objął stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, w 1951 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 profesora zwyczajnego Akademii Medycznej w Warszawie.

W latach 1947–1951 prezes Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, w latach 1950–1957 prezes Polskiego Towarzystwa Reumatologów. Współzałożyciel i wiceprezes Polskiego Towarzystwa Lekarzy Chorób Zakaźnych. W latach 1947–1952 redaktor naczelny „Pediatrii Polskiej”, od 1950 członek Rad Naukowych: Instytutu Matki i Dziecka, Zakładu Surowic i Szczepionek, Instytutu Reumatologii, AWF.