Wieść o wydarzeniach rozeszła się po Warszawie i 17 czerwca tłum gapiów zebrał się pod bramą Gołubskiego. Ponieważ była ona zamknięta, obecni na miejscu wyważyli ją, po czym zabrali się za oglądanie zniszczeń na podwórzu posiadłości. Władze postawiły przy bramie straże, co prawdopodobnie spowodowało rozejście się zbiorowiska. Do wieczora sytuacja wyglądała na spokojną, w okolicy dochodziło jedynie do obrzucania Żydów obelgami. Napięcie wzrosło pod wieczór, gdy swoją pracę zakończyli rzemieślnicy. Młodzi ludzie ściągnęli do dzielnicy i rozpoczęli rabunek i rozboje. Zaatakowano kamienicę Sodera w Pociejowie oraz Pałac Jabłonowskich. Prawdopodobnie Żydzi aktywnie bronili się przed atakującymi, choć relacje w tym aspekcie są sprzeczne. Jeden z napastników zginął z rąk wartownika broniącego się bagnetem przed jego atakiem. Według Gazety Warszawskiej zamieszki zakończyły się w okolicach godziny 22, na co wpłynęło aresztowanie 95 sprawców oraz brak poparcia wśród obywateli Warszawy. Źródła oficjalne za koniec rozruchów uznały godzinę 20, a sukces przypisały akcji generała , który obiecał wyjaśnienie ataku na procesję, oraz postawieniu w stan gotowości miejskiego garnizonu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pogrom w Warszawie (1805) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.