Upowszechnił słowa takie jak m.in.: „dziewiarstwo”, „dziewiarz”, „dziewiarski”.

Po wybuchu II wojny światowej, 20 grudnia 1939 Solecki został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie przejściowym w Radogoszczu, a następnie wysiedlony do Warszawy, gdzie w latach 1940–1944 pracował na stanowisku kierownika technicznego w Fabryce Trykotaży J. Matuszewskiego. Od 28 lutego 1945 pełnił funkcję dyrektora naczelnego Zakładów Przemysłu Dziewiarskiego im. W. Głażewskiego w Łodzi (późn. Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego „Femina”). W 1946 został współzałożycielem i członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Włókienniczego (późniejszego Stowarzyszenia Włókienników Polskich), w którym przewodził sekcji dziewiarstwa.

1 października 1947 został wykładowcą dziewiarstwa na Politechnice Łódzkiej, w której pracował do 1956, jednocześnie pracując w latach 1948–1953 na stanowisku starszego projektanta w Biurze Projektów Zakładów Włókienniczych w Łodzi. W 1954 podjął pracę jako kierownik Działu Organizacyjnego Procesów Produkcyjnych w Centralnym Laboratorium Przemysłu Dziewiarskiego w Łodzi (późn. Instytut Technik i Technologii Dziewiarskich „Tricotextil”), gdzie następnie pracował na stanowisku kierownika technicznego i pierwszego zastępca dyrektora.