Bitwa pod Kiesią – bitwa stoczona w pobliżu Kiesi w dniach 5 czerwca – 1 lipca 1919 r., pomiędzy niemiecką Żelazną Dywizją i Bałtycką Landeswehrą a armią niepodległej Estonii, w tym sformowanymi w jej ramach jednostkami łotewskimi popierającymi rząd Kārlisa Ulmanisa. Zakończyła się zwycięstwem sił estońsko-łotewskich. Dla Łotwy i Estonii oznaczała skuteczną obronę aspiracji niepodległościowych przed NiemcamiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 210.. W Estonii rocznica bitwy obchodzona jest 23 czerwca jako Dzień Zwycięstwa, dzień pamięci wszystkich Estończyków, którzy walczyli o zdobycie i zachowanie niepodległości kraju.
Tło wydarzeń Łotwa ogłosiła niepodległość 18 listopada 1918 r., ale nie była w stanie samodzielnie jej bronićT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 114–116.. Praktycznie w tym samym czasie, w obliczu wycofywania się wojsk niemieckich z ziem łotewskich, ofensywę w kierunku zachodnim rozpoczęła Armia Czerwona, stopniowo ustanawiając rządy bolszewików na zajmowanych terytoriach. Wówczas łotewski Rząd Tymczasowy Kārlisa Ulmanisa zawarł z adwokatem Augustem Winnigiem, pełniącym funkcję komisarza ds. krajów bałtyckich, umowę dotyczącą sformowania formacji obrony terytorialnej – Bałtyckiej Landeswehry. W końcu 1918 r.