Brygada Łotewska zmusiła ich jednak do wycofania się.
4 czerwca dowódca 3 Dywizji Piechoty płk Nikolai Reek oraz płk Jorģis Zemitāns zażądali od Landeswehry wycofania się w ciągu 12 godzin na odległość 20 km za linię ujście Gauji–Sigulda–Nitaure–Vecpiebalga–Jaungalbene. Estończycy zasugerowali również Niemcom marsz w kierunku Dyneburga, gdzie mogliby walczyć z bolszewikami. Negocjacje nie przyniosły efektuT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 203.. 5 czerwca Estończycy podjęli próbę zajęcia stacji kolejowej Ramock. Estoński pociąg pancerny został jednak powstrzymany i musiał odjechać do Kiesi. 6 czerwca rano zgrupowanie Landeswehry, liczące 2500 żołnierzy, przeszło do kontrnatarcia i przełamało estońsko-łotewską obronę. Niemcy zajęli Kieś i podeszli pod Straupe. 7 czerwca von der Goltz zażądał od głównodowodzącego armii estońskiej gen. Johana Laidonera, by oddziały estońskie opuściły Łotwę i by rząd Estonii przestał ingerować w sprawy łotewskie. Wezwał Estończyków do odejścia na linię Aina–Limbaži–Valka–Laura. Ultimatum pozostało bez odpowiedzi;