dwaj rzemieślnicy zbudowali przy tej drodze domy. Jeden z nich o nazwisku Palm był ślusarzem, a drugi zdunem. Wówczas to magistrat miejski postanowił nadać ulicy nazwę wywodzącą się on nazwiska ślusarza Palmstrasse. W 1869 r., przez prywatne tereny leżące na wschód od końca ulicy, przedłużono ją do obecnej postaci, tj. do ulicy gen. Kazimierza Pułaskiego. Natomiast w 1875 r. zakończono roboty związane z brukowaniem nawierzchni na całej długości dzisiejszej ulicy.
W wyniku działań wojennych prowadzonych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. zniszczeniu uległa znaczna część zabudowy ulicy gen. Karola Kniaziewicza oraz powiązanych z nią ulic. Pierwsze duże zniszczenia przy ulicy miały miejsce już 7 marca 1945 r. Dwa dni później bomby lotnicze trafiły w dwa położne przy ulicy domy budowniczego Haukego. Istnieją też zapiski, że 26 marca 1945 r. hitlerowcy podpalili całe ciągi budynków przy ulicy Tadeusza Kościuszki w wyniku czego zapaliło się także osiem domów przy ulicy gen. Karola Kniaziewicza. Ponadto istnieje relacja, według której na pytanie księdza Peikarta, niemieckiego proboszcza w parafii św. Maurycego, skierowanego do żołnierza, czy zabudowa tej ulicy też ma być spalona, ten odpowiedział, że było to przeoczenie.