Po zwolnieniu pracował w berlińskiej filii firmy Breidt und Daub.

W lipcu 1944 uciekł do rodziny i schronił się w Świdrze. Latem 1944 został współorganizatorem i pierwszym przewodniczącym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie (zajmował to stanowisko najpóźniej od 5 września do 4 listopada 1944). Następnie od 4 listopada 1944 do 25 lutego 1945 był wojewodą warszawskim, odwołano go ze stanowiska wskutek wotum nieufności. Z rekomendacji warszawskiej WRN od 9 września 1944 był posłem do Krajowej Rady Narodowej. 29 grudnia 1945 został odwołany z jej składu, jednak na skutek protestu Michała Rękasa Mazur 2 stycznia 1946 powrócił w jej skład, tym razem jako reprezentant ZMW „Wici”. Działał w Stronnictwie Ludowym (lubelskim), od 1944 wchodził w skład jego Rady Naczelnej i był I sekretarzem Tymczasowego Zarządu Głównego SL. Następnie związany z Polskim Stronnictwem Ludowym (mikołajczykowskim), był w nim m.in. szefem struktur wojewódzkich w Warszawie (1947).