Odnowiono też zniszczoną polichromię.
Podczas pierwszej wojny światowej zniszczono płot i uszkodzono zabudowania, a armia Austro-Węgier zarekwirowała trzy dzwony, piszczałki organowe oraz dwa cynowe świeczniki. W latach dwudziestych kościół został pokryty blachą, a w 1927 wykonano tynkowane elewacje zewnętrzne. W 1938 roku w organach zamontowano nowe piszczałki. Rok później w oknach świątyni umieszczono witraże św. Izydora i Huberta.
21 marca 1941 roku w kościele zaprzestano sprawowania mszy świętych. Powodem tej decyzji było wysiedlenie mieszkańców parafii. Według ówczesnego proboszcza w okolicy utworzono poligon artyleryjski, a budynek miał pełnić funkcję punktu orientacyjnego.
W latach 1952–1953 do kościoła zakupione zostały dwie kropielnice, które wykonano z czarnego marmuru, a w 1956 roku odnowiono ołtarz główny. Dwa lata później wzmocniono konstrukcję empory, odrestaurowano polichromię oraz przekształcono babiniec w kaplicę świętego Antoniego. W 1960 roku do świątyni doprowadzono prąd elektryczny. Przemalowano również ściany w zakrystii i w dawnym babińcu oraz ponownie odnowiono polichromię. W 1971 roku powstał ołtarz posoborowy. Od 1971 do 1972 roku wykonano nową elewację zewnętrzną świątyni i wieży, a w 1974 chodnik procesyjny.