Był pomysłodawcą i autorem serii wydawniczej pt. „Systematyczny kurs nauk”, składającej się z trzech działów: „przedelementarnego”, „elementarnego niższego” oraz „elementarnego wyższego”. Cały cykl miał w sumie obejmować 28 książek. Z tych zamierzeń w przeciągu trzech lat udało się wydać tylko 12 publikacji. Wydawnictwo zyskało ogólne uznanie wśród Polaków. Niektóre książki, jeszcze za życia autora, ukazały się w nowych wydaniach, a po jego śmierci, ze zmianami i uzupełnieniami, były wielokrotnie wznawiane.
Nawiązując do tradycji podręczników wydawanych przez Komisji Edukacji Narodowej, korzystał z niemieckich wzorów edukacyjnych. W publicystyce zaznaczał jednak potrzebę oparcia polskiej pedagogiki na własnym gruncie. W nauczaniu wykorzystywał metodę indukcyjną, przechodząc od szczegółów do pojęć ogólnych, od rzeczy znanych do nieznanych, od łatwych do trudniejszych i, gdzie tylko było można, odwoływał się do spostrzegania, do obserwacji naocznej, lub wizualizacji zagadnień za pomocą rysunku.
Jego podręczniki do nauki elementarnej cieszyły się dużym powodzeniem oraz uznaniem, jednak ogólny wykład na temat nauczania pt. „Pedagogika” nie spotkała się już z takim uznaniem. Pomimo pewnych zalet poddana została surowej krytyce i nigdy nie została wydana ponownie jak inne jego dzieła.