mały|tło|„Krajobraz rzeki”, J. Klępiński (1912) Jan Klępiński, także Jan Klepiński, Johann Klepinski, właśc. Jan Tomasz Stanisław Klępiński (ur. 29 grudnia 1872 w Łodzi, zm. 13 czerwca 1913 w okolicach Erby) – polski malarz naturalista.
Życiorys Nie są znane informacje nt. jego młodości oraz miejsca, w którym pobierał nauki. W młodym wieku wyjechał za granicę z przyczyn politycznych. W 1893 przesłał na Salon okrężny Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie swój obraz pt. „Ruiny”, którego nie przyjęto na wystawę. W 1894 rozpoczął naukę w prywatnej szkole malarskiej w Monachium, którą prowadzili: Anton Ažbe i Simon Hollósy – artyści hołdujący akademickiemu naturalizmowi, w związku z czym malarstwo Klępińskiego również nawiązywało do tego kierunku. Po ukończonych studiach w Monachium Klępiński podróżował po Włoszech i Dalmacji, tworząc obrazy nawiązujące do tematyki manierystycznej oraz sceny rodzajowe. Od 1900 malarstwo Klępińskiego pojawiało się na wystawach artystycznych w Polsce. W Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie wystawiał takie obrazy jak: „Cmentarz”, „Port w Fiume” i „Studium” w 1900, „Zbiór siana” w 1902, „Pasterz”, „Willa Sablich w Fiume”, „Wieśniaczka”, „Kapusta”, „Szwaczka”, „Krajobraz letni”, „Studium”, „Jesień” i „Szkic” w 1903 oraz „Na łące”, „Przed deszczem” i „Przy kominie” w 1905.