W listopadzie 1910 został mianowany konsulem szwedzkim w Warszawie, a w styczniu 1911 ogłoszono, że na mocy decyzji generał-gubernatora zezwolono mu pełnić obowiązki szwedzkiego nieetatowego konsula w Warszawie do czasu zatwierdzenia go na tym stanowisku przez Senat Rządzący. Stanowisko konsula piastował do końca życia.
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Order Wazów. Władał językiem polskim i interesował się polskimi sprawami. Ożenił się z Polką i miał córki. Mieszkał przy ul. Smolnej 36, a później, do końca życia, w siedzibie przedsiębiorstwa przy ul. Zielnej 37.
Zmarł nagle 2 lutego 1916 w swoim biurze w Warszawie w wieku 41 lat (według różnych wersji na anewryzm serca, wskutek apopleksji lub paraliżu). Po uroczystym pogrzebie pod przewodnictwem pastora Mieczysława Rügera został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie tymczasowo w katakumbach kaplicy grobowej Halpertów 5 lutego 1916.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Konsulowie Kategoria:Ludzie związani z Warszawą (okres zaborów) Kategoria:Ludzie związani ze Sztokholmem Kategoria:Odznaczeni Orderem Wazów Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Kategoria:Szwedzi w Polsce Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1916