Uchodził za wszechstronnie wykształconego. Pora pracą nauczycielską poświęcał się działalności naukowej bezustannie pogłębiając swoją wiedzę i studiując. Jego recenzje i artykuły były publikowane w czasopismach „Eos” i „Muzeum”. W 1911 uzyskał stopień naukowy doktora. W roku 1908/1909 odbył podróże naukowe do Grecji, Włoch, a przed śmiercią w roku 1909/1910 także był w Afryce Północnej. Efektem tego była rozprawa pt. Z dziejów Afryki rzymskiej. W sposób szczególny z zamiłowaniem zgłębiał stenografię. Był założycielem Związku Stenografów Polskich i członkiem redakcji „Przeglądu Stenograficznego”, na łamach którego publikował. Zasiadał w komisji egzaminacyjnej dla kandydatów na nauczycieli stenografii. Poza gimnazjum krzewił wiedzę też na powszechnych wykładach uniwersyteckich. Należał do Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych, był członkiem zarządu głównego TNSW, członkiem wydziału, członkiem komisji administracyjnej, sekcji filologii klasycznej. Był sekretarzem Towarzystwa Filologicznego. W ostatnim okresie życia Senat Akademicki zaproponował jego osobę na stanowisko lektora stenografii na Uniwersytecie Lwowskim (według innej wersji otrzymał wtedy lektorat na tej uczelni). Był uważany za wybitnego i pryncypialnego pedagoga.