Od 1925 pracował jako docent socjologii Uniwersytetu Illinois w Urbanie.

W latach 1929–1950 wykładał na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku jako profesor nadzwyczajny socjologii. W 1950 Został profesorem zwyczajnym socjologii w przy City University of New York. Przeszedł na emeryturę w 1967.

Abel był członkiem i prezesem (w 1957) . Władał biegle językiem niemieckim, angielskim, rosyjskim i francuskim.

W swojej pracy naukowej zajmował się m.in. zagadnieniami obozów koncentracyjnych i nazizmu – badał życiorysy członków NSDAP. W 1934 wyjechał do Niemiec jako przedstawiciel Uniwersytetu Columbia. W Niemczech oferował nagrody członkom NSDAP za ich autobiografie uwzględniające przyczyny dołączenia do partii nazistowskiej. Abel otrzymał około 700 esejów od przedstawicieli różnych zawodów i warstw społecznych, w tym m.in. robotników, żołnierzy, antysemitów, przedstawicieli klasy średniej, rolników i urzędników.

Życie prywatne Żoną Teodora Abla była psycholog , którą poślubił w 1923. Para miała troje dzieci.