Izydora z Egiptu, znana też jako Izydora z Tabenny (zm. ok. 365) – wczesnochrześcijańska zakonnica, żyjąca w IV wieku naszej ery. Święta czczona przez Kościół katolicki i prawosławny.
Uważana za jedną z pierwszych Bożych Szaleńców, a jej postawa stała się wzorem dla późniejszych ojców i matek pustyni.
Biografia Większość informacji o jej życiu czerpiemy z dzieła Opowiadania dla Lausosa autorstwa Palladiusza z Galacji. Wiadomo, że Izydora wstąpiła do klasztoru Tabenna w Egipcie (wówczas część Cesarstwa Bizantyjskiego). Nie wiadomo dokładnie w którym roku i w jakim była wtedy wieku.
W klasztorze pracowała w kuchni i wykonywała najbrudniejsze i najcięższe prace. Nigdy nie jadała z innymi siostrami i niewiele mówiła. Swoją głowę zakrywała zwykłą szmatką, a zamiast gotowanego jedzenia piła brudną wodę do mycia garnków i naczyń. Siostry uznały ją za obłąkaną albo opętaną. Źle ją traktowały i odnosiły się do niej z pogardą. Ona sama nigdy nie wpadała w złość, ani nie narzekała na siostry. Za wszystko dziękowała Bogu, wcielając w życie słowa św. Pawła z Pierwszego listu do Koryntian: niech się stanie głupim, by posiadł mądrość (3,18).