W listopadzie 1891 otrzymał dylom honorowy I stopnia na wystawie artykułów żywności i przedmiotów do użytku domowego w Wiedniu. W 1894 został członkiem oddziału powiatowego Towarzystwa Rolniczego w Krakowie oraz taksatorem powiatowego oddziału Galicyjskiego Krajowego Instytutu Kredytowego. Jako dyrektor fabryki 30 października 1899 został wybrany członkiem galicyjskiej komisji krajowej dla Wystawy Powszechnej w Paryżu. Pełnił mandat członka rad powiatowych w Wadowicach i Myślenicach. Działał na rzecz tego regionu, przyczynił się m.in. do powstania sieci gościńców. Był także rzeczoznawcą Sądu Obwodowego w Wadowicach do spraw tabularnych.
W dowód wdzięczności jeszcze za życia ustanowiono tablicę honorującą jego osobę obok studni przy drodze Biertowice–Zembrzyce.
Zmarł 2 lutego 1913 w Izdebniku. Został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Życie prywatne Był żonaty z Melanią z domu Rieger (1843–1895). Mieli dwoje dzieci: Różę (1871–1957), zamężną z Janem Kantym Zduniem, właścicielkę pałacu w Rabie Wyżnej; Ferdynanda