Fabuła Sztuka łączy w sobie dwa popularne w dobie modernizmu gatunki dramatyczne: obrazek z życia wsi i baśń. Stylistyka obrazka ludowego dominuje w odsłonie pierwszej, natomiast baśni w drugiej. Autor skupił się na dość znanym w Skandynawii i Rosji motywie tęsknoty bezdzietnego starca za potomstwem, choćby w formie śnieżnych bałwanów. Ulepione przez starca w pierwszej odsłonie postacie Mróz i Zawierucha wchodzą do izby, a stęskniony dzieci Szymon wita je, jak własne, prawdziwe. Roznieca dla nich ogień, który sprawia, że oba bałwany uciekają w popłochu, a starzec pogrąża się w rozpaczy. W ostatnim obrazie wiejski głupek, Bartek, niszczy stojące pod oknem postacie, co sprawia, że Szymon pada na podłogę, być może zemdlony, a być może martwy.
Krytyka i znaczenie Utwór nie był dojrzały scenicznie, stanowił mechaniczne naśladownictwo sztuk Gerharta Hauptmanna, Maurice'a Maeterlincka i innych, współcześnie znanych autorów. Piotr Chmielowski napisał, że ani rzewnością, ani świetnością fantazji, ani grozą, słowem żadnym poetyckim czynnikiem igraszka ta się nie odznacza. Poszczególne motywy nie są ze sobą dobrze zintegrowane.