Historia Jaskinia znana jest od czasów prehistorycznych. W 1924 krymski historyk S.I. Zabnin zbadał grotę i odkrył materiały z epoki brązu związane z kulturą Kilzil-Koba (IX-VI w. p.n.e.). Prawdopodobnie istniało tu wówczas sanktuarium.
W latach 1950–1960 prowadzili w niej badania lokalny historyk i speleolog Duszewski, Szepiński i Dombrowski ze studentami Wydziału Geografii Uniwersytetu Państwowego w Symferopolu. Stwierdzili, że jaskinia nigdy nie była zamieszkana, o czym świadczy brak ognisk. Była natomiast obiektem kultu, co potwierdzają szczątki ofiar zwierzęcych oraz ludzkich.
Od 2000 roku był badany przez pracowników Ukraińskiego Instytutu Speleologii i Krasologii (Украинский институт спелеологии и карстологии) jako przykład speleogenezy hipogenicznej.
Niedaleko groty znajdowała się scytyjska osada.
Ochrona przyrody Jaskinia jest zamieszkana przez populację podkowca większego, gatunku wpisanego do Czerwonej Księgi Rosji.
W 1969 jaskinia została geologicznym pomnikiem przyrody.
Przypisy
Bibliografia Timokhina, E.I., Klimchouk, Alexander, Amelichev, G.N., Role of hypogene karst in the geomorphogenesis of the Inner Range of the Crimean Mountains, Speleol. Karstol. 9, Simferopol 2012, s. 38-51.
Kategoria:Jaskinie na Krymie Kategoria:Turystyka na Ukrainie